Alfred Edward Housman 1859-1936 (Engelse dichter)


Deze zwartgallige hekeldichten trof ik aan in bloemlezingen van Engelse literatuur.


Voor mijn begrafenis


O God die uit Uw woonstee
Uw kinderen herwaarts stuurt,
om weifelend rond te zwerven,
voor zo lang als 't duurt,

dat mens en stam en natie
hen hoeden voor het licht
bij U in moeder aarde
als Gij hen grafwaarts richt:

bezorgen wij Uw schepsel
in vrede bij zijn Heer;
nu laat het in Uw schaduw
en drop het hier niet meer.


(Vertaling: H.F.H.Reuvers)


*******


Betoverend is ze niet meer,
haar burcht van angst kapot;
vergif druipt van haar wiet neer,
en de bijl ligt aan haar strot;

de Nachtprinses der Venen
gilt, als een kat in nood:
'Gij zult uw leven derven,
en morgen zijt ge dood.'

O Nachtprinses der Venen,
uw woord geloof ik graag,
en morgen zal ik sterven,
maar gij sterft al vandaag.


(Vertaling: H.F.H.Reuvers)


*******


Omdat ik meer van jou hield
dan dat ik zeggen kon,
moest ik van jou vertrekken:
liefst in een luchtballon.

Opdat wij beter scheidden,
gaven wij bei geen kik:
'Vaarwel', zei jij, 'vergeet me'.
'Vaarwel, okee', zei ik.

Als jij ooit zal passeren
de klaver op mijn graf,
en verder niks ziet bloeien,
als was mijn graf niet af,

blijf bij de zerk stilstaan,
beschouw de harde steen,
want die jou eens beminde
vergat jou en ging heen.


(Vertaling: H.F.H.Reuvers)


*******


Als de veerman je over de Styx brengt
met jouw muntje nog in zijn hand,
denk je dat ik daar sta te wachten
op jou aan de overkant?

De lakei die je altijd liet draven,
zo trouw, onderdanig en laf,
verwacht die maar niet in het vrije,
rechtvaardige land van het graf.


(Vertaling: H.F.H.Reuvers)


*******


Het gras wordt zacht bewogen.
Op de graven streelt de lucht,
maar kent geen mededogen
en weet niet of ze zucht.

De zon die eerst u spaarde,
verzengt het slagveld nu;
en dauw bedekt de aarde,
die weent, maar niet om u.


(Vertaling: H.F.H.Reuvers)


For my funeral


O thou that from thy mansion
Through time and place to roam,
Dost send abroad thy children,
And then dost call them home,

That men and tribes and nations
And all thy hand hath made
May shelter them from sunshine
In thine eternal shade:

We now to peace and darkness
And earth and thee restore
Thy creature that thou madest
And wilt cast forth no more.


(Original: Alfred Edward Housman)


*******


Her strong enchantments failing,
Her towers of fear in wreck,
Her limbecks dried in poisons
And the knife at her neck,

The Queen of air and darkness
Begins to shrill and cry,
'O young man, O my slayer,
To-morrow you shall die.'

O Queen of air and darkness,
I think 'tis truth you say,
And I shall die to-morrow,
But you will die to-day.


(Original: Alfred Edward Housman)


*******


Because I liked you better
Than suits a man to say,
It irked you and I promised
I'd throw the thought away.

To put the world between us
We parted stiff and dry:
'Farewell', said you, 'forget me'.
'Farewell, I will', said I.

If e'er, where clover whitens,
The dead man's knoll, you pass,
And no tall flower to meet you
Starts in the trefoiled grass,

Halt by the headstone shading
The heart you have not stirred,
And say the lad that loved you
Was one that kept his word.


(Original: Alfred Edward Housman)


*******


Crossing alone the nighted ferry
With the one coin for fee,
Whom, on the far quayside in waiting
Count you to find? not me.

The fond lackey to fetch and carry,
The true, sick-hearted slave,
Expect him not in the just city
And free land of the grave.


(Original: Alfred Edward Housman)


*******


The sigh that heaves the grasses
Whence thou wilt never rise
Is of the air that passes
And knows not if it sighs.

The diamond tears adorning
Thy low mound on the lea,
Those are the tears of morning,
That weeps, but not for thee.


(Original: Alfred Edward Housman)